Bir devletin gerçek gücü; ne sahip olduğu silahların sayısıyla ne de yönetenlerin vaatleriyle ölçülür.

Devleti ayakta tutan asıl bağ, vatandaşın anayasal düzene, hukuka ve ortak geleceğine duyduğu sarsılmaz güvendir. Bu güven zedelendiğinde, en güçlü görünen yapılar bile içeriden çökmeye mahkûmdur.

​15 Temmuz 2016 gecesi yaşananlar, sadece seçilmiş bir yönetime değil; doğrudan bu güven bağının kendisine, yani anayasal düzene ve millet iradesine yönelik sinsi bir saldırıydı. Devletin en kritik kadrolarına yıllar içinde sızan bir yapının ulaştığı o cüretkar nokta, hepimize çok ağır bir fatura ödetti.

​O karanlık gecede sokağa çıkan insanlar da, üniformasının onurunu koruyarak anayasal düzene sadık kalan askerler de tek bir ortak paydada birleşti: Türkiye'nin demokratik düzeni silahla, zorbalıkla değiştirilemezdi.

Egemenliğin asıl sahibinin kim olduğunu o gece sokakları dolduran isimsiz vatandaşlar gösterdi.

​Madalyonun diğer yüzünü de cesurca konuşmak zorundayız. 15 Temmuz’u yalnızca bir direniş övgüsüyle geçiştirmek, geleceğe karşı sorumluluğumuzu eksik bırakır.

Sorulması gereken asıl soru şudur:

​Devletin en kritik kurumlarına böyle bir yapının yıllarca nüfuz edebilmesine hangi yönetsel hatalar, hangi denetim eksiklikleri ve hangi liyakat sorunları zemin hazırladı?

​Gerçek bir muhasebe, sadece kriz anlarındaki kahramanlıkları konuşmakla olmaz; o krizlere giden yolları hangi ihmallerin döşediğini de sorgulayabilmektir. Güç kullanan her yönetim, başarıları kadar zafiyetleri konusunda da topluma hesap verebilmelidir. Çünkü hesap verebilirlik devletlerin zayıflığı değil, aksine en büyük güvencesidir.

​Bu yüzden 15 Temmuz'un hatırası, hiçbir siyasi hareketin kendi hanesine yazabileceği bir başarı hikâyesi değildir. O gece ortaya konulan fedakârlık, bir partinin değil; bu milletin ortak iradesinin eseridir.

​Egemenlik hiçbir siyasi kadronun mülkü değildir. Anayasanın emanet ettiği ve yalnızca millet adına kullanılan geçici bir yetkidir.

​Belki de gelecek nesillere bırakacağımız en büyük ders budur:

​Devlet ancak liyakatle güçlenir.

Hukukla ayakta kalır.

Milletin güveniyle yaşar.

​Tarih, yönetenlerin kararlarını da yazar; fakat milletlerin karakterini belirleyen, en zor anda verdikleri sınavdır.

​Siz ne istedilerse verdiniz; ama bu millet devletini vermedi.