Eleştiriyi gerçekten seviyor muyuz? Yoksa yalnızca bize yakın olanlar konuştuğunda mı alkışlıyoruz?

Bireysel ve toplumsal yanlışların fark edilip düzeltilmesinin en etkili yolu, eleştiri kültüründen geçer. Farklı düşüncelerin özgürce dile getirilebildiği, yapıcı eleştirilerin değer gördüğü toplumlar gelişir; eleştirinin susturulduğu toplumlarda ise yozlaşma ve çürüme kaçınılmaz hâle gelir.

Bugün geldiğimiz noktada ise sözü değil, söyleyeni tartıyoruz. "Ne söyleniyor?" sorusundan çok, "Bunu kim söylüyor?" sorusuna odaklanıyoruz. Oysa hakikatin pasaportu, kimliği ya da tarafı olmaz. Doğruyu düşmanın söylemesi onu yanlış yapmaz; yanlışı dostun söylemesi de onu doğruya dönüştürmez.

Üstelik inandığımız ölçü bize tam olarak bunu öğretir. Allah, gerektiğinde peygamberlerini uyarmış; kullarına da kendi nefislerini sorgulamalarını ve hatalarını görüp düzeltmelerini emretmiştir. En yüce örneklerde bile muhasebe kapısı açık tutulurken, hiçbir insanı, fikri ya da kurumu eleştirilemez görmek hakikate değil, taassuba hizmet eder. Çünkü muhasebe kapısının kapandığı yerde hakikat değil, taassup büyür.

Toplum olarak yeniden güçlenmek ve ilerlemek istiyorsak, kişilere değil fikirlere bakmayı yeniden öğrenmeliyiz. Eleştiri yıkmanın değil; yanlışları fark edip doğrulara ulaşmanın en önemli araçlarından biridir.

Hakikatin tarafı olmaz. Ona kulak verecek kadar adil olmak ise insanın kendi tercihidir.

Düşünceleri kişilerden ayırmak ve yapıcı eleştiriyi bir gelişme aracı olarak benimsemek, toplumsal ilerlemenin en temel yapı taşlarından biridir. Umarım her birimiz, topluma katkı sunabilmek için yapabileceğimizin en iyisini yapma motivasyonunu buluruz.

Çünkü insan önce kendisini geliştirdiğinde nefes alır; nefes alan bireyler ise toplumun da nefes almasına katkıda bulunur.

Peki siz, bir düşünceyi değerlendirirken söylenene mi bakıyorsunuz, yoksa söyley

ene mi?