"Değmeyecek adamlara harcadım seni." dememek için…

Bu yazı; herhangi bir ideolojiyi ya da o ideolojiye gönül veren insanları hedef almak için değil, her düşüncede zaman zaman ortaya çıkabilen "biat kültürü"nü sorgulamak amacıyla kaleme alınmıştır. Çünkü kişiler geçicidir, ilkeler kalıcıdır.

LİDERE BİAT MI, DAVAYA SADAKAT Mİ?

Bugün sokağa çıkıp baksak, haksızlığa uğradığını söyleyen binlerce insan görürüz.

Peki ya o haksızlığı yapan; kendi partimizden, kendi derneğimizden, kendi mahallemizden biri olduğunda…

Kaçımız aynı cesaretle konuşabiliyoruz?

Çoğu zaman susuyoruz.

"Kol kırılır yen içinde kalır." diyoruz.

Yanlış yapanı, sırf "bizden" diye savunuyoruz.

Oysa insanı sadece güce ve kalabalığa itaat eden sıradan bir varlık olmaktan çıkarıp; aklıyla, vicdanıyla ve doğruları söyleme cesaretiyle onurlu kılan şey, gerektiğinde kendi mahallesindeki yanlışa da "Dur!" diyebilmektir.

Bizi içten içe çürüten bu suskunluğun adı sadakat değildir.

Bu, biat kültürüdür.

İdeolojiler; insanın adalet arayışının, hakikate ulaşma çabasının ve daha iyi bir gelecek kurma idealinin eseridir.

Ancak fikirler zamanla liderlerin gölgesinde kaldığında dava geri planda kalır, kişiler öne çıkar.

Ne yazık ki bu imtihan sadece tek bir kesimin değil; hepimizin ortak imtihanıdır.

📌 SOLCULUK

"Eşitlik ve adalet" diyerek yola çıktı.

Emekten, halktan ve bağımsızlıktan yana güçlü bir ideal taşıdı.

Ancak zamanla birçok dönemde kendi iç tartışmalarının gölgesinde kaldı; toplumun tamamına ulaşması gereken dil, dar çevrelerin dili hâline gelebildi.

Oysa bir düşüncenin gerçek gücü, yalnızca kendi taraftarlarını değil; farklı düşünen insanları da adaletine ikna edebilmesidir.

📌 ÜLKÜCÜLÜK

"Vatan, millet ve devlet" diyerek yola çıktı.

Binlerce genç hiçbir karşılık beklemeden bu dava uğruna canını verdi, cezaevlerinde yıllarını geçirdi, gençliğini feda etti.

Fakat zamanla dava ile lider birbirine karıştırıldı.

Lidere sadakat, davaya sadakatin önüne geçti.

Sorgulamak yerine susmak, yanlış karşısında itiraz etmek yerine biat etmek daha makbul görülmeye başlandı.

Oysa liderler gelip geçer.

Dava kalır.

📌 İSLAMCILIK

"Adalet, ahlak ve kul hakkı" diyerek yola çıktı.

Mazlumun yanında durmayı, yönetenlerin hesap vermesini savundu.

Ancak güç büyüdükçe imtihan da büyüdü.

Bazı dönemlerde dini sadakat ile siyasi sadakat birbirine karıştırıldı.

Makam ve menfaat, adaletin önüne geçti.

Oysa bir Müslümanın bağlılığı kişilere değil; hakka ve adalete olmalıdır.

SORUN İDEOLOJİLER DEĞİL, BİAT KÜLTÜRÜDÜR.

Bir ideoloji, kendi liderini eleştiremediği gün düşünce olmaktan çıkar.

Bağlılığa dönüşür.

Bugün;

Bir solcu kendi partisi yanlış yaptığında susuyorsa…

Bir ülkücü liderinin her sözünü sorgusuz doğru kabul ediyorsa…

Bir İslamcı adaletsizlik kendi mahallesinden geldiğinde sessizleşiyorsa…

Orada artık dava değil, biat vardır.

Ve biatın olduğu yerde hakikat zayıflar.

Çünkü hakikatin en büyük düşmanı, farklı düşünmek değil; düşünmeyi bırakmaktır.

GENÇLİĞE ÇAĞRI

Türkiye'nin bugün yeni sloganlara değil…

Yeniden güçlü bir vicdana ihtiyacı var.

Gençler;

Alkışlamadan önce sorgulamayı…

Savunmadan önce araştırmayı…

Bağlanmadan önce düşünmeyi öğrenmelidir.

Çünkü liderler değişir.

İktidarlar değişir.

Muhalefet değişir.

Ama millet kalır.

Devlet kalır.

Ve insan, sonunda vicdanıyla baş başa kalır.

Belki de yıllar sonra en ağır pişmanlık şu cümlede saklıdır:

"Hakkını helal et gençliğim... Değmeyecek adamlara harcadım seni."

O gün bu cümleyi kurmamak için…

Bugün sorgulamak zorundayız.

Çünkü gerçek dava adamı; lidere en çok alkış tutan değil, gerektiğinde en doğru eleştiriyi yapabilen insandır.

Hiçbir lider…

Hiçbir parti…

Hiçbir makam…

Senin vicdanından, onurundan ve gençliğinden daha değerli değildir.

Çünkü tarihi değiştirenler; biat edenler değil, vicdanını kaybetmeden hakikate ve davasına sadık kalanlardır.

SON SÖZ

Siz olsaydınız neyi seçerdiniz?

Lidere koşulsuz sadakati mi…

Yoksa gerektiğinde kendi liderini de eleştirebilecek kadar davaya sadakati mi?

Lütfen fikrinizi, gerekçesiyle birlikte yazın.

Belki de birbirimizi ikna edemeyiz…

Ama birbirimizi anlamaya bir adım daha yaklaşabiliriz.

Yazan: M. Alperen TURAN