Hayatın en tehlikeli değişimleri, bir gecede yaşananlar değildir.

Çünkü ani değişime herkes tepki verir.

Asıl tehlike, yavaş yavaş gerçekleşen değişimlerdir.

İşte bu yüzden yıllardır anlatılan kurbağa metaforu aslında bir hayvan hikâyesi değil, toplumların hikâyesidir.

Kurbağayı kaynar suya atarsanız anında sıçrar ve kurtulur.

Ama soğuk suyun içine koyup altını yavaş yavaş ısıtırsanız, değişimi fark edemez. Çünkü her yeni sıcaklık, bir öncekinden sadece biraz daha fazladır.

İnsan da böyledir.

Toplum da...

Devletler de...

Önce küçük tavizler verilir.

"Bir kereden bir şey olmaz." denir.

Sonra kurallar biraz daha esnetilir.

Liyakat yerini sadakate bırakmaya başlar.

Şeffaflık yerini kapalı kapılar ardında alınan kararlara bırakır.

Hesap vermek yerine algı yönetmek tercih edilir.

Eleştirenler susturulmasa bile değersizleştirilir.

Ve bütün bunlar olurken toplum da yavaş yavaş bunlara alışır.

İşte asıl tehlike tam da burada başlar.

Çünkü insan, en çok alıştığı şeyin esiri olur.

Sonra her seçim döneminde yeni bir umut doğar.

"Bu kez farklı olacak..."

"Biraz daha sabredelim..."

"Güzel günler geliyor..."

Ve biz yine umut ederiz.

Çünkü umut etmek güzeldir.

Ama umut, sorgulamanın yerine geçtiği gün; su biraz daha ısınmış demektir.

Yıllar geçer...

İsimler değişir.

Partiler değişir.

Belediye başkanları değişir.

Bakanlar değişir.

Meclis üyeleri değişir.

Sloganlar değişir.

Peki ya yönetim anlayışı?

Gerçekten o da değişiyor mu?

Yoksa sadece aynı düzeni, farklı yüzlerle yaşamaya devam mı ediyoruz?

Güçlü devlet; güçlü liderlerle değil, güçlü kurumlarla ayakta kalır.

Güçlü kurumlar ise kişilere göre değil, ilkelere göre çalışır.

Çünkü hukuk kişiye göre eğilip bükülmeye başladığında adalet zedelenir.

Liyakat terk edildiğinde kurumlar zayıflar.

Şeffaflık kaybolduğunda güven de kaybolur.

Güven kaybolduğunda ise ne ekonomi güçlü kalır ne demokrasi.

Yerel yönetimlerde de, merkezi yönetimde de değişmeyen tek ölçü bu olmalıdır.

Kim yönettiği değil...

Nasıl yönettiği...

Kimin kazandığı değil...

Milletin ne kazandığı...

Çünkü koltuklar emanettir.

Yetki, millet adına kullanılır.

Devlet ise hiçbir siyasi partinin değil, hepimizin ortak evidir.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:

Yoksa hayatımız hep "güzel günler gelecek" diye diye mi geçip gidecek?

Yoksa bir gün, sadece yeni yüzler beklemek yerine; yeni bir yönetim anlayışını, güçlü kurumları, hesap verebilirliği, liyakati ve adaleti gerçekten talep edecek miyiz?

Çünkü kurbağayı öldüren kaynar su değildir.

Suyun yavaş yavaş ısındığını fark edememesidir.

Toplumları gerileten de büyük krizler değil...

Yanlışlara yavaş yavaş alışmalarıdır.

Ve unutmayalım...

Bir toplumun kaderini değiştiren şey, sadece seçim sonuçları değil; neye alıştığı ve neyi normal kabul ettiğidir.