Bir dergi kapağı.

​İki figür: “Hz.Musa” ve “Hz.Muhammed.”

​Altlarında bombalanmış şehirler, parçalanmış bedenler ve yanan umutlar...

​Leman dergisinin son sayısında yayımladığı karikatür, sadece bir görsel değil; ülkenizin ruhunda açılmış bir yaradır. Bu çizimin üzerine kopan fırtına, aslında yıllardır süren bir tartışmayı yeniden alevlendirdi: İfade özgürlüğü mü, yoksa kutsallara saygısızlık mı?

​Bugün dünyanın dört bir yanında insanlar savaşların, açlığın, yoksulluğun gölgesinde yaşarken; sanat, elbette bu zulme sessiz kalmamalıdır. Ama sanatın görevi, kalpleri kırarak değil; vicdanları uyandırarak konuşmaktır. Bir karikatür elbette düşündürmeli, sorgulatmalı; ama aynı zamanda haddini de bilmeli.

​Hz. Muhammed, milyarlarca insan için sadece bir dini lider değil; yaşamın, ahlakın ve adaletin timsalidir. Onun adını bir savaş fonunda kullanmak, doğrudan onu değilse bile, ona gönül vermişleri yaralamaktır. Bu sadece bir karikatür değil; inançlı bir halkın kalbine saplanan bir hançerdir.

​Birileri buna “mizah” diyebilir.

​Ama gerçek şu ki, kutsallara saldırı mizah değil, nobranlıktır.

​Bugün Türkiye, hem laik hem de dindar insanların ortak bir zeminde yaşadığı bir ülke olmak zorundadır. Bu zemini dinamitleyen her eylem –ister iktidardan gelsin, ister bir karikatüristin kaleminden– toplumsal barışa zarar verir.

​İfade özgürlüğü, başkalarının inançlarını ayaklar altına alma özgürlüğü değildir. Hele ki bu inanç, bu toprakların bin yıllık ruhunu şekillendiren İslam ise, mizah orada susmalı; saygı konuşmalıdır.

​Dergi, “mazlum halkları savunuyorduk” diyor.

​O halde neden mazlumun en büyük öğretmenlerinden biri olan Peygamber’in ismini karanlığın içine yerleştiriyorsunuz?

​Gerçek cesaret, halkın inandığı değerlere hakaret etmek değildir.

​Gerçek cesaret, o değerlerle birlikte zulme karşı durabilmektir.

​Mesele bir dergi kapağından çok daha büyük; bu bir medeniyet sınavı. Sanatçılar da, dindarlar da, laikler de bu sınavda düşman değil, yol arkadaşı olmak zorunda.

​Yoksa, bir karikatür daha çıkar,

​bir kitle daha kırılır,

​ve Türkiye bir kez daha birbirine düşer.

​Ve her seferinde, mizah değil, vicdan kaybeder.